The Legend of Locomotive of Siam

 หากจะนับถอยหลังไปยังสหรัฐเมื่อ 100 กว่าปีที่แล้ว คนอเมริกันมากกว่า 70 เปอร์เซ็นต์ ยังหลงใหลและถือกันว่า กิจการรถไฟนั้นคือขนส่งสาธารณะที่ยิ่งใหญ่ และแม้นว่า ในเวลาไม่กี่สิบปีต่อมา สังคมอเมริกันชนเริ่มเปลี่ยนแนวทางการใช้ชีวิตจากการเดินทางด้วยรถไฟหันไปใช้รถยนต์ส่วนตัวที่คล่องแคล่ว,รวดเร็ว และสามารถสนองตอบรสนิยมของความเป็นอิสระส่วนตัวมากขึ้นก็ตาม

แต่การขนส่งด้วยรถไฟของประเทศอเมริกา ก็ยังถือเป็นเส้นเลือดสำคัญของประเทศนี้อย่างไม่สามารถที่จะเปลี่ยนไปเป็นระบบการขนส่งอื่นใดที่จะตอบโจทย์ของ ความคุ้มค่า,ประหยัด ได้ดีเท่า “รถไฟ”

Big Boy 4014 + 4012 พ่วงพหุ

   ถ้าจะลำดับความถึง ยานพาหนะที่ใช้ในการขนส่งสาธารณะแล้ว มาถึงยุคนี้้ผมก็ยังคิดว่าไม่มียานพาหนะใดที่ดูแล้วมีรูปลักษณ์ที่น่าสนใจและน่าเกรงขามเท่า “รถจักรไอน้ำ ด้วยความที่มีรูปลักษณ์บึกบึนแข็งแกร่งด้วยหลากหลายอุปกรณ์ที่ล้วนแล้วประกอบจาก เหล็กที่มีความแข็งแกร่งอีกทั้งไอน้ำและควันหนาจากปล่องระบายการเผาที่เกิดจากการใช้ความร้อนเป็นเชื้อเพลิงในการขับเคลื่อนทำให้เมื่อรถจักรไอน้ำเคลื่อนตัวทำให้ดูราวกับยักษ์ปักหลั่นตัวโตที่น่าสนใจและน่าติดตามในจินตนาการของเด็ก ๆ

ในระหว่างการเดินทางด้วยรถไฟ ในวันหนึ่งที่ผ่านมา  ผมนั่งมองวิวสองข้างทางรถไฟ ผ่านสายตาไปที่ละเฟรม ที่ละฃอต เงาของเสาโทรเลขแต่ละต้น เคลื่อนผ่านไปราวกับจะเตือนให้นึกถึงความจริงที่ว่า เวลาที่ผ่านไปนั้น มันรวดเร็ว และอดีตที่ผ่านไป ก็คือบันทึกแห่งความทรงจำที่ไม่อาจหวลคืนได้


มีคำถามที่คนไทยมักตั้งขึ้นเกี่ยวกับ รถไฟไทยก็คือ เมื่อไหร่หนอ ที่รถไฟไทย จะสามารถแล่นได้ด้วยความเร็วที่มากกว่า 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง??

ในยุคที่ รถจักรไอน้ำ กลายเป็นยานพาหนะคร่ำครึ  ล่าช้า อืดอาดยืดยาดจนกระทั่งเป็นเหตุผลหนึ่งในการยุติบทบาทของมันลงไปเมื่อหลายสิบปีก่อน วันนี้ รถไฟไทย ที่มีการนำทั้งหัวรถจักรดีเซลหลากชนิด ทั้งไฮดรอลิก,ไฟฟ้า สารพัน มาใช้งาน ก็ไม่ได้ทำให้รถไฟไทย วิ่งเร็วไปกว่าในอดีตเมื่อสามสี่สิบปีที่แล้วสักเท่าไหร่