The Legend of Locomotive of Siam

ไม่ได้เขียนบทความลงในบล๊อกนานมาก... ภาระกิจยุ่บยั่บ ทำให้ห่างหายกันไป


  ล่าสุดข่าวเศร้ากับกรณีที่มีการก่อวินาศกรรมขึ้นกับขบวนรถไฟสายใต้ที่ 176 ซึ่งเป็นขบวนรถเร็วท้องถิ่น วิ่งรับส่งผู้โดยสารระหว่างเส้นทาง หาดใหญ่ - สุไหงโกลก ด้วยการวางระเบิดแรงดันสูงขนาดประมาณ 50 กิโลกรัม ไว้ใต้รางรถไฟ และจุดชนวนด้วยวิทยุสื่อสาร เมื่อวันที่  3 กันยายน 2559 เวลาประมาณ 17.45 น. 

ซึ่งผลทำให้ตู้โบกี้สุดท้ายที่มีพนักงานรักษารถ (พรร) อยู่ด้วยฉีกขาดออกเป็นสองท่อนด้วยแรงระเบิด ซึ่งนั่นทำให้การรถไฟฯ ต้องสูญเสียเจ้าหน้าที่ คือ พรร ที่ชื่อคุณเชาวลิต คงปาน รวมทั้งมีผู้บาดเจ็บไปอีกหลายคน

สองวันก่อนมีผู้โพสภาพถ่ายของ แท้งค์น้ำรถไฟ ที่ยะลามาให้ชมกัน... เห็นภาพแล้วนึกถึงอดีตของยะลาขึ้นมาตะหงิด ๆ .

เจ้าแท้งค์น้ำใหญ่สูงตระหง่านดำทะมึนแห่งนี้ ในอดีตเคยเป็นส่วนหนึ่งของแลนด์มาร์คเมืองยะลาเพราะหากนั่งรถไฟมาจากทิศใต้เมื่อรถจะเทียบขบวนเข้าชานชาลา สิ่งแรกที่เราจะเห็นภาพแต่ไกล ๆ ก็คือ เจ้าแท้งค์น้ำใหญ่อันนี้ละครับ.

   เมื่อเอ่ยคำว่า "ประวัติศาสตร์" หลายหลากสำนักมักรวมเอาส่วนหนึ่งของ "คำบอกเล่า" หรือสิ่งที่เก่ากว่าที่เล่าต่อกันจนนับหลาย ๆ ปี ที่เรียกว่า "ตำนาน" เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการวิเคราะห์และแยกแยะเอาสาระ เพื่อกลั่นออกมาเป็น สิ่งที่เรียกว่า ประวัติศาสตร์แท้ เพื่อให้มันสามารถมีหลักฐาน,สาระต่างๆ สอดรับกับหลักวิทยาศาสตร์ที่เป็นไปได้มากที่สุด

แทบไม่ได้มีเวลาว่าง...หาโอกาสมาเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับเรื่องราวของรถไฟในวันเก่า ๆ กันนานเต็มที...วันนี้พอมีเวลาว่าง...โอกาสดี ก็เลยอยากเขียนเรื่องราวดี ๆ ของวันเก่า ๆ ในยุครถจักรไอน้ำมาให้อ่านกันครับ

ผมเคยเขียนเรื่องราวของฮีโร่ พ.ข.ร รถจักรไอน้ำชาวอเมริกันที่ชื่อ นายเคสซี่ โจนส์ เอาไว้เมื่อครั้งยังเป็นเวบไซด์ locosiam.com แต่หลังจากปิดตัวเวบไซด์ลงแล้วก็ปรากฏว่า ต้นฉบับที่เขียนไว้ก็ไม่ได้ทำสำเนาเอาไว้..ดังนั้นหลายเรื่องราวในฐานข้อมูลของเวบไซด์เดิมก็มีอันถูกลบทิ้งไปหมด ...
 แต่ถือว่า..ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญครับ..เพราะแต่ละเรื่องส่วนใหญ่เขียนให้อ่านกันพอเป็นเรื่องอ่านเล่นเพลิน ๆ สำหรับคนที่ชืนชอบเรื่องราวรถไฟ คงไม่อาจนำมาใช้ในแง่ของการเป็นส่วนอ้างอิงทางด้านวิชาการได้ เอาเป็นแค่เสริมความคิดถึงและความสำราญก็คงตรงเป้าหมายของ blog ละครับ

ผมเกิด และเติบโตในสังคมของ "คนรถไฟ" เมื่อเริ่มลืมตามองโลก ก็เห็นรถจักรไอน้ำ...เสียง ฉึกฉั่ก ๆ ๆ พร้อมไอน้ำพวยพุ่งขาวโพลน ดูมีชีวิตชีวา มันทำให้รู้สึกว่า รถจักรไอน้ำพวกนี้มันมีชีวิต
นอกจากผูกพันกับความรู้สึกที่มีต่อรถจักรไอน้ำ ในวัยเด็กแล้ว รถจักรไอน้ำ ในฐานะของการรถไฟแห่งประเทศไทย ได้มีส่วนช่วยให้ผมและครอบครัว ได้อาศัยเงินในการยังชีพ...เติบโตและร่ำเรียนหนังสือมา ด้วยความสำนึกในบุญคุณของรถไฟ